Dit beeld stemt mij treurig.
![](https://www.michaelminneboo.nl/wp-content/uploads/muiderpoortregen2-150x150.jpg)
Een blik in de loopbrug boven het spoor van station Hilversum Noord. Vanmiddag liep ik er richting de trein naar huis. De komende vijf dagen werk ik daar aan een paar artikelen. Dat wordt een paar dagen zeer gefocust schrijven, over tunnelvisie gesproken.
Als ik een paar uur zeer geconcentreerd achter de monitor heb gezeten, heb ik ook wel last van tunnelvisie. Als ik dan even naar buiten ga, voelt de buitenwereld heel virtueel aan.
Het lijkt wel alsof ze al eeuwen bezig zijn met het gebied rondom het station van Arnhem. De bouwput voor het station stemt droevig.
Eric de Noorman keek ook al niet al te blij.
We zijn dan ook niet heel lang gebleven. Even een hapje eten en wroem de snelweg op, over de Nederrijn richting Duiven.
Solo op het perron van Station Muiderpoort.
Meestal lees ik strips als ik in de trein zit: die ruime halfuur per rit is een mooi moment om bij te houden wat er allemaal uitkomt. Vaak zijn het recensie-exemplaren, soms is het achtergrondinformatie voor aan artikel wat ik aan het schrijven ben. Van de week had ik na een lange dag werk even geen zin om te lezen. Dan blijft vooral uit het raam staren over. Voordat je het weet ga je uit verveling foto’s maken.
Wat mij aan deze foto aanspreekt is het feit dat de snelheid van de trein ‘gevangen’ is.
Reizen met de trein is vooral een kwestie van hopen.
Hopen dat de trein op tijd komt, of überhaupt komt.
Hopen dat je nog een plaatsje kunt vinden. Bij voorkeur een vrije tweezitter.
En dan hopen dat er niemand naast je komt zitten, zeker niet die veel te dikke medereiziger waarvan het zweet van zijn lichaam gutst.
De medereiziger die ruikt naar twee weken oude zweetsokken moet te allen tijden vermeden worden. Dat is van levensbelang.
En als je dan lekker zit, alleen met je boek en hopelijk niemand vlak naast je heftig aan het bellen is, dan is het hopen dat de trein op tijd aankomt.
Eigenlijk is treinreizen een hopeloze zaak.